Pompam's profilePompam's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 12 คงมีสักวัน
คืนวันที่มันมีแต่ฝันร้าย ทางที่เดินก็เดียวดาย ความรู้สึกอ้างว้างเหลือเกิน
คงเป็นฟ้าลิขิตเส้นทางเดิน เจอแต่ลมพายุร้ายซัดเข้ามาที่ฉันไม่เว้นวาย บอกตัวเองทุกครั้งที่ท้อใจ เดี๋ยวก็พ้นไป จะต้องทนให้ไหว ก็อาจจะมีสักวันที่ฝันดีๆ ก้อาจจะมีสักทีที่ฟ้าบังเอิญเป็นใจ ดวงตะวันสดใสพรุ่งนี้ก็คงส่องมาที่ฉัน ก็อาจจะมีสักคนที่เค้าดีๆ ที่เข้ามาเติมชีวิตที่ดีให้กัน คงจะมีวันนั้นที่มันเป็นวันของฉันจริงๆ วันหนึ่งฉันก้คงได้รับรู้ความสุขใจที่รอคอย แม้จะเหนื่อยเพียงไหนก็ตาม วันหนึ่ง คงมีสิ่งที่ดีงาม เดินเข้ามา มาหาฉัน ทักทายคนอย่างฉันเหมือนใครๆ บอกตัวเองทุกครั้งที่ท้อใจ เดี๋ยวก็พ้นไป จะต้องทนให้ไหว ก็อาจจะมีสักวันที่ฝันดีๆ ก็อาจจะมีสักทีที่ฟ้าบังเอิญเป็นใจ ดวงตะวันสดใสพรุ่งนี้ก็คงส่องมาที่ฉัน ก็อาจจะมีสักคนที่เค้าดีๆ ที่เข้ามาเติมชีวิตที่ดีให้กัน คงจะมีวันนั้นที่มันเป็นวันของฉันจริงๆ ก็ยังหวังในใจเมื่อพายุสงบ อาจจะพบคืนวันฟ้าใหม่ ที่เคยมีใครได้บอกไว้ ว่าฟ้าหลังฝนมันสดใส บอกใจอีกนิดหนึ่ง ไม่นานสักเท่าไร อะไรมันคงดีกว่าวันนี้ ก็อาจจะมีสักวันที่ฝันดีๆ ก็อาจจะมีสักทีที่ฟ้าบังเอิญเป็นใจ ดวงตะวันสดใสพรุ่งนี้ก็คงส่องมาที่ฉัน ก็อาจจะมีสักคนที่เค้าดีๆ ที่เข้ามาเติมชีวิตที่ดีให้กัน คงจะมีวันนั้นที่มันเป็นวันของฉันจริงๆ คงจะมีวันนั้นที่มันเป็นวันที่ฝันเป็นจริง
ฉันค้นหาใครสักคนที่ฉันฝัน ฉันกล้าๆ กลัวๆ ไม่รู้เพราะอะไร เขาคือเธอใช่ไหม เขาคือเธอใช่ไหม ฉันแค่ขอมีสักคนให้คิดถึง มองตาให้ซึ้งให้ฉันอุ่นใจ ฉันกล้าๆ กลัวๆ ไม่รู้เพราะอะไร เขาคือเธอใช่ไหม เขาคือเธอใช่ไหม เขาคือเธอใช่ไหม เขาคือเธอใช่ไหม
July 31 โชคชะตา เมื่อโชคชะตากำหนดให้ชีวิตของใครหนึ่งคน ต้องวกวนสับสนไม่รู้จบ
เมื่อโชคชะตา กำหนดให้ สองคนมาเจอกัน ในความสัมพันธ์รูปแบบต่างกันออกไป
เมื่อหนึ่งคนในนั้นต้องการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ แต่ ติดอยู่ที่อีกหนึ่งคน
จากคนที่เคยรัก ต้องมาทิ้งกันไป กลายป็นคนไม่รู้จัก
จากเพื่อนที่เคยรัก ..... กลับมารักเพื่อน แต่ยังคงไว้ซึ่งมิตรภาพที่มั่นคง
จากคนที่รู้จัก....กลายเป็นรักหมดใจแต่เขาไม่เหลียวแล คนที่แย่ก็คือตัวเราเอง
จากวันวาน จนถึงวันนี้ ตัวเราเองที่รู้ดีกว่าใคร แต่ต้องเดินตามทางที่โชคชะตากำหนด
July 20 รักและผูกพัน ความผูกพันความรัก..และวันเวลานำมาซึ่ง..ความผูกพัน
โดยที่เรา.ไม่ทันรู้สึกตัวมาก่อนคนบางคนมีความรัก..และสุขที่ได้ผูกพันกับคนที่ตนรัก
อีกบางคนอยากรัก..แต่ไม่อยากผูกพัน..
สิ่งใดกันหนอ?..ที่ผูกและพัน..คู่รักเข้าไว้ด้วยกัน
ความรัก..ความคิดถึง..ความห่วงใย..การยอมรับ..การให้อภัย..
คำตอบนั้น..มีได้ร้อยแปด..พันประการขอเพียง..ความรักนั้น..เกิดจากใจแท้จริง
ทุกสิ่งทุกอย่าง..ทั้งร้ายและดี..ที่ได้เกิดขึ้นในวันเวลาที่ผ่านไปนับตั้งแต่วินาทีที่มีใครคนนั้นอยู่ข้างในใจ
จะกลายเป็นสายใย ...ที่ไม่อาจรู้ความแข็งแรงและไม่อาจคะเนความยาวไกล..ที่มีหน้าที่ผูกและพัน..
ใครหลายคนอาจคิดว่าการจากกัน..อาจทำให้สายใยนี้ขาดลง...
แต่ในความเป็นจริงนั้น..หากจากกันทั้งที่ยังรัก..ยิ่งคิดถึง..ยิ่งห่วงหา..สายใยยิ่งแข็งแรงหากจากกันเพราะไม่รัก..ก็ใช่ว่าจะความผูกพันจะขาดหาย..
เพียงแต่เจ้าของ..เจ็บปวดเกินกว่าจะอยากนึกถึงจึงเก็บมันไว้ในส่วนลึกของใจ..
เมื่อเวลาผ่านไป..เมื่อคิดถึงได้โดยที่ไม่เจ็บปวดจะพบว่าความผูกพันไม่ได้หนีหน้าไปไหนหากยังคงสงบนิ่ง..รอคอยการค้นพบจากใจตัวเราเอง
ขอเพียงให้ ความผูกพันเป็นดั่งสายใยที่อ่อนโยน..อบอุ่นอย่าได้กลายเป็นโซ่..ผูกล่ามหัวใจใครไว้เลย
อยากให้ใครบางคนได้อ่านข้อความนี้จัง ถ้าได้เข้ามาเยี่ยมเยียนกันนะ ก็อยากให้รับรู้ไว้
ความผูกพันที่เกิดขึ้น มันไม่ยากพอที่จะจดจำ และไม่ง่ายพอที่จะลืมเลือน หนึ่งวันที่ผ่านไป ดูเป็นเวลาเพียงน้อยนิด หากนับรวมหลายวันที่ผ่านมาก็มากพอที่จะทำให้ก่อเกิดความรักและความผุกพัน สิ่งที่จะเกิดขึ้นจากนี้ต่อไปไม่ว่ามันจะร้ายหรือดีฉันพร้อมที่จะรับกับมันโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ July 10 ยินดี ยินดี ยินดี หลังจากที่ฝ่าฟัน ตรากตรำร่ำเรียนมาสี่ปี ก้ถึงเส้นชัยเสียที
ก็ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนๆทุกคนนะคะ ถ้าใครยังไม่ได้ถ่ายรูปกับเรา
ก็ไม่ต้องเสียใจนะ ขอให้เก็บความน่ารักของเราไว้ในความทรงจำ(อิอิ)
จากนี้ไปทุกคนก็ต่างมีทางเดินเป็นของตัวเอง ก้าวไปสู่เส้นชัยเส้นใหม่ที่หวังไว้
ชีวิตหลังเรียนจบ จะเป็นยังไงต่อไป....
ก็ขออวยพรให้ทุกคนโชคดี สำหรับเพื่อนๆที่ยังอยู่ ก็ขอให้สู้ต่อไป
แม้จะจบไปแล้ว ก็อย่าลืมนะว่าที่ตรงนี้ ยังมีเราอยู่เสมอ ขอให้เก็บความทรงจำดีๆไว้ในใจเพื่อนตลอดไป
รักเพื่อนๆทุกคนเลย เย้ เย้
July 02 ความคาดหวัง/อาจจะมีสักวัน เคยได้ยินคนอื่นชอบพูดกันว่า "คนเราอยู่ได้ด้วยความหวัง" มันก็จริงนะ
แต่ก็ใช่ว่าเมื่อมีความหวังแล้วจะสมหวังเสมอไป
ชีวิตเราก็ต้องเจอกับความสมหวังบ้าง ผิดหวังบ้าง มันอยู่ที่ว่าเราจะรับมันได้แค่ไหน
และคงไม่ใช่ว่าชีวิตของหนึ่งคนจะผิดหวังเสมอไป
คงมีสักวัน ที่เราจะได้พบกับความสมหวัง ตราบที่ยังยืนอยู่บนโลกใบนี้
บนโลกแห่งความจริงใบนี้ อะไรๆก็ย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ จงเตรียมตัวเตรียมใจรับกับมัน
อย่าปล่อยให้ตัวเองอยู่แต่กับความหวัง จนกลายเป็นความเพ้อฝัน
ทั้งที่รู้ว่าเรื่องบางเรื่องเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ก็จงกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นสิ่ง
และเดินไปตามเส้นทางแห่งความจริง
เรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรจะคาดหวัง เพราะยิ่งหวังก็ยิ่งเป็นการทำร้ายตัวเราเอง
อาจจะมีสักวัน คืนวันที่มันมีแต่ฝันร้าย ทางที่เดินก็เดียวดาย ความรู้สึกอ้างว้างเหลือเกิน คงเป็นฟ้าลิขิตเส้นทางเดิน เจอแต่ลมพายุร้ายซัดเข้ามาที่ฉันไม่เว้นวาย บอกตัวเองทุกครั้งที่ท้อใจ เดี๋ยวก็พ้นไป จะต้องทนให้ไหว ก็อาจจะมีสักวันที่ฝันดีๆ ก้อาจจะมีสักทีที่ฟ้าบังเอิญเป็นใจ ดวงตะวันสดใสพรุ่งนี้ก็คงส่องมาที่ฉัน ก็อาจจะมีสักคนที่เค้าดีๆ ที่เข้ามาเติมชีวิตที่ดีให้กัน คงจะมีวันนั้นที่มันเป็นวันของฉันจริงๆ วันหนึ่งฉันก้คงได้รับรู้ความสุขใจที่รอคอย แม้จะเหนื่อยเพียงไหนก็ตาม วันหนึ่ง คงมีสิ่งที่ดีงาม เดินเข้ามา มาหาฉัน ทักทายคนอย่างฉันเหมือนใครๆ บอกตัวเองทุกครั้งที่ท้อใจ เดี๋ยวก็พ้นไป จะต้องทนให้ไหว ก็อาจจะมีสักวันที่ฝันดีๆ ก็อาจจะมีสักทีที่ฟ้าบังเอิญเป็นใจ ดวงตะวันสดใสพรุ่งนี้ก็คงส่องมาที่ฉัน ก็อาจจะมีสักคนที่เค้าดีๆ ที่เข้ามาเติมชีวิตที่ดีให้กัน คงจะมีวันนั้นที่มันเป็นวันของฉันจริงๆ ก็ยังหวังในใจเมื่อพายุสงบ อาจจะพบคืนวันฟ้าใหม่ ที่เคยมีใครได้บอกไว้ ว่าฟ้าหลังฝนมันสดใส บอกใจอีกนิดหนึ่ง ไม่นานสักเท่าไร อะไรมันคงดีกว่าวันนี้ ก็อาจจะมีสักวันที่ฝันดีๆ ก็อาจจะมีสักทีที่ฟ้าบังเอิญเป็นใจ ดวงตะวันสดใสพรุ่งนี้ก็คงส่องมาที่ฉัน ก็อาจจะมีสักคนที่เค้าดีๆ ที่เข้ามาเติมชีวิตที่ดีให้กัน คงจะมีวันนั้นที่มันเป็นวันของฉันจริงๆ คงจะมีวันนั้นที่มันเป็นวันที่ฝันเป็นจริง
July 01 สักวันหนึ่งไม่รู้ว่านานแค่ไหน ที่ฉันต้องทนเก็บทุกสิ่ง ปิดบังความจริงในใจทุกๆ อย่าง ทุกครั้งที่เราพบกัน ทุกครั้งที่เธอหันมา ที่ฉันเฉยๆ รู้ไหมฉันฝืนแค่ไหน ได้ยินไหม หัวใจฉัน มันกำลังบอกรัก รักเธออยู่ แต่ฉันไม่อาจจะเปิดเผยใจ บอกไปให้ใครได้รู้ ได้ยินไหม หัวใจฉัน ยังคอยอยู่ตรงนั้น รอให้เธอเปิดดู หวังเพียงแค่เธอรู้สักวันหนึ่ง (และหวังเพียงเธอจะรู้สักวันหนึ่ง) (และหวังเพียงเธอจะรู้ ว่าคนๆ นี้รักเธออยู่) (อยู่ไหนขอให้เธอรู้...สักวันหนึ่ง) ทั้งที่ฉันก็รัก ทั้งที่ฉันก็รู้สึก แต่ส่วนลึกข้างในยังไม่กล้า ทุกครั้งที่เราพบกัน ทุกครั้งที่เธอหันมา ที่ฉันเฉยๆ รู้ไหมต้องฝืนแค่ไหน ได้ยินไหม หัวใจฉัน มันกำลังบอกรัก รักเธออยู่ แต่ฉันไม่อาจจะเปิดเผยใจ บอกไปให้ใครได้รู้ ได้ยินไหม หัวใจฉัน ยังคอยอยู่ตรงนั้น รอให้เธอเปิดดู หวังเพียงแค่เธอรู้สักวันหนึ่ง (และหวังเพียงเธอจะรู้สักวันหนึ่ง) (และหวังเพียงเธอจะรู้ ว่าคนๆ นี้รักเธออยู่) (อยู่ไหนขอให้เธอรู้...สักวันหนึ่ง) ได้ยินไหม หัวใจฉัน มันกำลังบอกรัก รักเธออยู่ แต่ฉันไม่อาจจะเปิดเผยใจ บอกไปให้ใครได้รู้ ได้ยินไหม หัวใจฉัน ยังคอยอยู่ตรงนั้น รอให้เธอเปิดดู หวังเพียงแค่เธอรู้สักวันหนึ่ง (และหวังเพียงเธอจะรู้สักวันหนึ่ง) (และหวังเพียงเธอจะรู้ ว่าคนๆ นี้รักเธออยู่) (อยู่ไหนขอให้เธอรู้...สักวันหนึ่ง) แค่ห่วงใย ฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้เธอ ยามเมื่อเธอสิ้นหวังหมดกำลังใจ
หากว่าเธอยังไปไม่ถึงจุดหมาย ฉันจะเป็นแรงใจให้เธอคนดี
ไม่ต้องเกรงกลัวเลยเมื่อเคียงข้างฉัน จะไม่ยอมให้ใครมารังแก
ฉันคนนี้จะคอยปกป้องดูแล ยามเธอท้อแท้ฉันขอเป็นเพื่อนปลอบใจ
** จะพาเธอไปให้ถึงจุดหมาย เส้นทางดอกไม้รอเธออยู่ข้างหน้า
อุปสรรคที่มีจะพาเธอฟันฝ่า จะซับน้ำตา ทุกๆคราที่เธอร้องไห้
ขอฝากใจดวงนี้เอาไว้ให้เธอ มอบให้เธอด้วยความรักและจริงใจ
ให้เธอรู้ว่าฉันรักและห่วงใย ให้เธอรู้ไว้ข้างกายมีฉันเสมอ
ให้เธอรู้ไว้ ข้างกายมีฉันเสมอ
ทุก ทุกอย่าง ที่ฉันได้พูดมานั้น ขอแค่ให้เธอได้ฟังบ้าง
อย่าด่วนรีบเอาไปคิด ว่าฉันจืดจาง เหมือนที่เขาคนนั้น เคยทำให้เธอเสียใจได้ไหม * ทุกสิ่ง(ทุกอย่าง)ที่เธอเจอนั้น ฉันรู้เจ็บปวดเท่าไร แต่ว่าฉันนั้นไม่ใช่ จะวันไหนก็ไม่ใช่ เพราะฉันนั้น(เพราะว่าฉัน)ไม่เหมือนเขาหรือใคร ** เธอเองจะได้ยินอะไรในใจฉันไหม (ถามที เถอะ ถาม...) อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับเขาหรือใคร (ก็เพราะฉันนั้นไม่มีวันเหมือนคนนั้น) เพราะฉันจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ (สัญญา...สัญญา/ฉันไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ) ขอให้เธอเข้าใจ ขอให้เธอมั่นใจซะที (ขอฉันขอ ฉันขอ ฉันขอเธอเพียงเท่านี้) ฉันไม่เบื่อ แต่ฉันก็ไม่รู้ จะทำยังไงให้เธอนั้นเชื่อ จะบอกกับเธอตรงนี้ ว่าชีวิตที่เหลือ จะทำให้เธอได้รู้ อยากขอให้เธอได้โปรดเชื่อใจได้ไหม ฉันรู้เธอผิดหวัง ฉันรู้เธออ่อนไหว ก็คนที่เจออะไรมาหนักขนาดนี้ ฉันขอเธอได้ไหม ฉันขอเธอสักที เชื่อในคนนี้ คนๆนี้
June 29 ขอบฟ้าของเธอ แสงเรืองๆที่ขอบฟ้าไกลๆมองได้ด้วยตาเปล่า
แต่ไม่รู้ความเป็นไป ก้ไม่รู้จะมีใครที่ตรงนั้นจะเป็นไง สุขใจหรือลำบาก
อยากส่งใจไปทักทาย อยู่ตรงขอบที่ฟ้าไกล จะมีใครไหมที่เดียวดาย
นั่งมองขอบฟ้าที่แสนไกลจากตรงนั้น
ซึ่งครงที่ขอบฟ้าไกลจะมีใครไหมที่มองมาในคืนที่ฟ้ามีเพียงดาว อยากรู้จัง
อยากให้พรุ่งนี้เป็นที่สุดขอบฟ้าของบางคน อยากให้เธอได้รู้พรุ่งนี้มีคนที่เหงาใจ
ขอบฟ้าที่กว้างใหญ่กับหัวใจว่างเปล่า ถามีใครบางคนที่เหงา ขอเป็นขอบฟ้าของเธอ
แสงรำไรที่ขอบฟฟ้าราตรี มีใครที่เดียวดาย ช่วยส่งใจมาทักทาย
ส่งมาเป็นแสงดวงดาว จะอาเป็นแสงดวงไฟ ส่องใจที่ว่างเปล่า ให้ความเหงาจางหายไป
อยู่ตรงที่ขอบฟ้าไกล จมีใครไหมที่เดียวดาย นั่งมองขอบฟ้าที่แสนไกลจากตรงนั้น
งตรงที่ขอบฟ้าไกล จะมีใครไหมที่มองมา ในคืนที่ฟ้ามีเพียงดาว อยากรู้จัง
อยากให้พรุ่งนี้เป็นที่สุด ขอบฟ้าของบางคน อยากให้เธอได้รู้ พรุ่งนี้มีคนทีเหงาใจ
ขอบฟ้าที่กว้างใหญ่กับหัวใจว่างเปล่า ถ้ามีใครบางคนที่เหงา ขอเป็นขอบฟ้าของเธอ
เพลงนี้อาจจะตรงใจใครหลายๆคน
 (ก็ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น) ลองหาฟังนะคะเพราะมากJune 23 โลกเบี้ยวๆ ของคนตัวกลมๆ ได้เวลาอัพ สเปซสักที หลังจากที่หายหน้าไปนาน
ตอนนี้ก็เรียนอยู่ปี 5แล้ว เคยได้ยินว่าจะสบายขึ้น แต่ก็เป็นแค่คำร่ำลือ
เปิดเทอมเกือบเดือนแล้ว ทุกอย่างก็เกือบลงตัว แต่ความรู้ยังล่องลอยอยู่หนใด
เคยได้ยินมาว่า ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ แล้วมันใช้ได้กับทุกกรณีเลยหรือ?
แล้วทางแก้ที่ว่ามันเป็นทางที่ดีทุกกรณีหรือป่าว? ใครก็ได้ช่วยตอบที
โลกเบี้ยวๆ แห่งนี้ ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่เข้าใจ แต่อย่างไรก็จะก้าวไป ไม่ยอมแพ้
แม้จะมีท้อบ้าง ก็จะไม่ยอมถอย จะเดินไปตามที่ใจอยากเดิน สู้ต่อไป สู้ สุ้
 November 13 เฮ้อ...เหนื่อยวันจันทร์ เป็นวันเร่มต้นของสัปดาห์ แทนที่จะได้เมาท์กับเพื่อนๆ
แต่ต้องมานอนเหงาอยู่ที่ห้องคนเดียว ก็ไม่สบายน่ะสิ หมอบอกว่า ติดเชื้อ
ควรพักอย่างน้อยสัก 2 วัน แต่ทำไงได้พรุ่งนี้ต้องผ่าตัด หยุดไม่ได้หรอก
แล้วมือถือยังมาพังอีก ติดต่อใครไม่ได้เลย เรื่องมันเศร้าจัง จะมีใครเป็นห่วงเรามั่งป่าวนี่
ภาวนาให้หายทันพรุ่งนี้
ปล.1 ใครจะให้ข้าวโมโกะ
ปล.2 ยังไม่อ่านหนังสือเลยพรุ่งนี้จะผ่าตัดแล้วนะ
November 08 ชีวิตปีสี่ ... เทอมปลาย เฮ้อ.............แล้ววันลอยกระทงก็ผ่านพ้นไป เป็นอีกปีที่ต้องเงียบเหงาอีกตามเคย (น่าสงสารจัง)
คงถึงเวลาแล้วสินะที่จะต้องเริ่มต้นใหม่ ก้าวไปหาสิ่งดีๆ เพราะยังมีสิ่งดีๆมากมายรอเราอยู่
นี่แหละคือตัวเรา ณ วันนี้
หลังจากที่ฝ่าฟันอุปสรรคกันมานานก็ใกล้แล้วสินะ สำหรับเพื่อนๆที่เรียนสี่ปี ใกล้จบกันแล้วสิ
เทอมนี้ก็ชิวๆ ไม่ต้องเครียดแระ
แต่เราสิเพื่อนๆ ได้เริ่มต้นใหม่จริงๆ เหมือนเพิ่งเรียนอะไรก็ไม่รู้ ไม่แตกต่างจากหลายปีที่ผ่านมาเลย
ฮือๆๆๆๆๆๆ ต่อไปก้ต้องเงียบเหงาแน่เลย เพื่อนรุ่นเดียวกันก็จบแระ ต่อไปก้ต้องเป็นพี่แก่ โอ๊ยย...ไม่อยาก
จะคิดเลย แล้วชั้นจะอยู่กับครายยยยยยยยยย
ปล.ไม่อยากแก่เลย
October 23 วันปิยมหาราชไปเกาะสีชังมาแหละ
ไปถวายพวงมาลาร.5
แต่ความจริงคืออยากไปเที่ยวด้วย ไปมา3 ปีแระ
กะจะทำสถิติไปมากสุด555
หนุกดีเนอะ เล่นน้ำจนตัวดำ (จากที่ดำอยู่แล้ว) งานนี้มีรูปยืนยัน...
ทะเลสวย ทรายขาว ท้องฟ้าสีคราม นี่แหละความสุขของชีวิตท่ามกลางธรรมชาติที่แท้จริง
ตามไปดูกันเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย July 01 อดีตใครๆก็บอกว่าเราควรมีชีวิตอยู่กับปัจจุบันและเพื่ออนาคต เราเห็นด้วยนะ
แต่.... อดีต ก็คือเรื่องราวที่ทำให้เรามีวันนี้ คือจุดเริ่มต้นของวันนี้
และ อดีตของเราคือความทรงจำที่เจ็บปวด ยากที่จะลืม เป็นสิ่งที่ทำให้เรามีวันนี้
วันที่ไม่รู้ว่า...ความสุขคืออะไร และสิ่งที่เป็นอยู่เรียกว่าอะไร เศร้า เสียใจ ผิดหวัง ไม่ว่าจะเป็นอะไร แต่ที่แน่ๆคือ
ไม่ใช่ความเป็นเรา และไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
เรา...คนที่มีความหวัง มีความสุขกับทุกอย่าง มองโลกอย่างสดใส รอให้ถึงพรุ่งนี้เพราะอยากรู้ว่าจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นกับเรา
แต่ ณ วันนี้ เราไม่อยากตื่นขึ้นมา เพื่อรับรู้กับความรู้สึกของตัวเอง เพื่อรับรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น เพื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวด สื่งที่ทำได้มากที่สุดในตอนนี้ คือ ทำอย่างไรให้ตัวเองหายจากบาดแผลที่ได้รับ จากความจงใจของใครหลายคน June 29 ทริปรุ่นเราไปทริปรุ่นมา เป็นทริปที่ประทับใจและน่าจดจำ ทุกคนดูแลเราดีมาก ในวันที่อ่อนแอเช่นนี้ ทำให้เรารุ้สึกว่าเราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เรายังมีเพื่อน เพื่อนที่จริงใจ เราสัญญาว่าจะไม่ทำตัวให้น่าเป็นห่วง ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง รักเพื่อนนะ |
|
|
